...Tόσος χρόνος μου απόμεινε στο Ανόβερο. Μετά, πάλι πίσω στα γνωστά. Δεν υποννοώ ότι γυρνάω πίσω στη ρουτίνα, σε κάποια βαρετή καθημερινότητα ή κάτι τέτοιο. Απλά λέω, ότι αυτοί οι 6 μήνες ήταν κάτι το πολύ διαφορετικό σε σχέση με τη ζωή μου στη Θεσσαλονίκη, και τώρα γυρνάω πίσω στα γνωστά πρόσωπα, τα μέρη και τις συνήθειές μου. Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι ελπίζω αυτή μου η εμπειρία να είναι μια αφορμή, για να αλλάξουν κάποια πράγματα στη ζωή μου, να ανανεωθεί η καθημερινότητά μου. Φοβάμαι την πιθανότητα να γυρίσω και να μην έχει αλλάξει τίποτα για μένα, να μην έχουν αυτοί οι 6 μήνες κάποιο αντίκτυπο στον τρόπο που πλέον ζω και αντιμετωπίζω τις καταστάσεις. Αν και κάτι τέτοιο το θεωρώ αδύνατο. Μισός χρόνος, μέσα στον οποίο έζησα τόσα πολλά, σίγουρα με έχει επηρεάσει βαθειά.
Ανάμεικτα τα συναισθήματά μου, καθώς μετρώ αντίστροφα το χρόνο μέχρι την αναχώρησή μου. Απ’ τη μια, η ανυπομονησία να γυρίσω, να βγω έξω με τους φίλους μου, να αρχίσω πάλι -δυναμικά, ελπίζω - με τη σχολή μου, να παίξω τέννις, να ανακαλύψω νέα μέρη και δραστηριότητες στην πόλη μου. Απ’ την άλλη, ο αποχωρισμός των ανθρώπων που συμπάθησα τόσο πολύ εδώ, πόσο μάλλον αυτών που αγάπησα, είναι πολύ δύσκολος. Το ίδιο και ο αποχωρισμός της εστίας, όπου έμεινα για πρώτη φορά στη ζωή μου μόνη μου, της πόλης αυτής που διαφέρει τόσο από τη δική μου, γενικά αυτού του τόσο διαφορετικού περιβάλλοντος απ’ αυτό που είχα συνηθίσει μια ζωή. Με παρηγορεί το γεγονός ότι είχα την τύχη να έρθω εδώ ή ότι τέλος πάντων πήρα τη σωστή απόφαση του Erasmus, το οποίο αρχικά είχα αποκλείσει από τα σχέδιά μου. Επίσης σκέφτομαι ότι το Ανόβερο δεν είναι η άκρη του κόσμου και ότι ο αποχωρισμός μου απ’ αυτήν δε χρειάζεται να είναι παντοτινός. Πέρα από την πιθανότητα μιας απλής επίσκεψης στο μέλλον, έχω την πρόθεση να συνεχίσω τις σπουδές μου αργότερα στη Γερμανία και...ποιος ξέρει, ίσως συγκεκριμένα στο Ανόβερο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου