"Most days of the year are unremarkable. They begin and they end with no lasting memories made in between. Most days have no impact on the course of a life."
Μια φράση από την τελευταία σκηνή μιας από τις αγαπημένες μου ταινίες, "500 days of Summer". Σίγουρα μια σκέψη που θα πέρασε αρκετές φορές φευγαλέα από το μυαλό μου, ακόμα και πριν δω την ταινία, αλλά ποτέ δεν πρόλαβα αυτήν τη σκέψη να την εκφράσω, να την επεξεργαστώ. Συνειδητά πλέον, το σκέφτομαι που και που. Ειδικά εκείνες τις μέρες, οι οποίες όντως περνούν απαρατήρητες. Και τότε αυτό με βοηθάει να αποδέχομαι ότι το γεγονός, πως π.χ. η σημερινή μέρα δεν είχε τίποτε το αξιομνημόνευτο και ότι σύντομα θα διαγραφεί από τη μνήμη μου, και ότι αυτό είναι απόλυττα φυσιολογικό! Άλλωστε χρειάζεται να υπάρχουν στη ζωή μας και τέτοιες μέρες. Πρώτον, γιατί δε νομίζω ότι υπάρχει αρκετός χώρος στο κεφάλι μας, για να χωρέσουν οι αναμνήσεις κάθε μέρας της ζωής μας. Και δεύτερον, γιατί δε θα απολαμβάναμε τόσο πολύ τις πραγματικά ξεχωριστές μέρες της ζωής μας, αν ήταν κάθε μέρα ξεχωριστή!
Ίσως κάποιοι σκέφτονται, ότι μπορούν και θέλουν να κάνουν την κάθε τους μέρα ξεχωριστή, απλά με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, ώστε τελικά να ξεχωρίζει η κάθε μια μέρα από την άλλη. Ότι καμιά μέρα δεν πρέπει να φεύγει, χωρίς να έχουμε κερδίσει κάτι από αυτήν. Πιστεύω ότι ο καθένας από μας, που πρέπει κάθε μέρα να εργαστεί (είτε μαθητής, είτε φοιτητής, είτε εργαζόμενος), που ζει μια επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα, δυσκολεύεται να διαχωρίσει τη μια μέρα από την άλλη και κινδυνεύει να παγιδεύτει σε μια κατάσταση, όπου όλα τείνουν σε μια ευθεία, με μικρά και περιστασιακά μόνο ανεβοκατεβάσματα.
Δε μπορώ να κάνω την κάθε μέρα μου ξεχωριστή. Μπορώ όμως να την κάνω ευχάριστη.
Να την απαλλάξω όσο γίνεται από το άγχος ή τη μιζέρια.
Καθώς περπατώ προς τη σχολή μου, να μη σκέφτομαι ότι άργησα ή ότι βαριέμαι να κάνω μάθημα, αλλά να χαζέψω το τοπίο γύρω μου: τα κτίρια, τους ανθρώπους, τα χρώματα του φθινοπώρου στα δέντρα...
Να ξεκλέψω από το καθημερινό πρόγραμμά μου λίγη ώρα για να διαβάσω ένα βιβλίο ή περιοδικό, να ακούσω μουσική ή να σκεφτώ τι ενδιαφέρον μπορώ να κάνω το σαββατοκύριακο.
Το πιο πιθανό είναι ότι οι παραπάνω πράξεις αυτές καθ' αυτές δε θα επηρεάσουν ιδιαίτερα τη ζωή μου. Πιστεύω όμως ότι στεκόμενη αισιόδοξα μπροστά σε ο,τι εμφανίζεται μπροστά μου, και αντιστεκόμενη σε ο,τι πάει να με ακινητοποιήσει, κάνω την κάθε μέρα να αξίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου