Πριν καλά καλά φτάσει η αντίστροφη μέτρηση στο μηδέν και μπει το 2012, από διάφορες γωνιές και γειτονιές της Θεσσαλονίκης πρόβαλαν αμέτρητα πυροτεχνήματα. Είχα την τύχη να γιορτάζω την Πρωτοχρονιά στο σπίτι της θείας μου, απ' όπου μπορούσε να δει κανείς όλη τη Θεσσαλονίκη, έτσι δε μας εμπόδιζε τίποτα από το να απολαύσουμε τη θέα των πυροτεχνημάτων καθώς και του φεγγαριού, που σαν μισή φέτα πορτοκαλιού έμοιαζε τόσο κοντά και χαμηλά, σαν να είχε πλησιάσει την πόλη για να γιορτάσει μαζί της! Απορροφηθήκαμε τόσο κοιτάζοντας τη θέα, που χάσαμε την αντίστροφη μέτρηση και μόνο αφού είχε φτάσει στο τέλος της, κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον και αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε φιλιά και ευχές για τη νέα χρονιά.
Φλουρί δεν κέρδισα. Ούτε στη βασιλόπιτα που κόψαμε αμέσως μετά, ούτε όταν αργότερα κόψαμε μια και με τους φίλους μου. Νομίζω τα φλουριά τα κερδίσανε πολύ δίκαια, πρώτα η ξαδέρφη που δυστυχώς λείπει στο εξωτερικό και δε γιόρτασε μαζί μας, και μετά η φίλη που που μας έκανε την πολύ ευχάριστη έκπληξη να γυρίσει από το εξωτερικό και να εμφανιστεί ξαφνικά μπροστά μας! Έχω όμως μια τελευταία ευκαιρία να κερδίσω σήμερα το φλουρί, στην αυστηρά οικογενειακή βασιλόπιτα. Για να δούμε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου