Café Moca

Η χθεσινή νύχτα ήταν ατέλειωτη... αλλά πετυχημένη! Πρώτα πήρα το μετρό με την κοριτσοπαρέα και πήγαμε σε μια άλλη εστία, όπου βρεθήκαμε με άλλα παιδιά του Erasmus. Δοκιμάσαμε μερικές σπεσιαλιτέ, που είχαν ετοιμάσει τα παιδιά και ήπιαμε το κρασί που είχαμε φέρει εμείς. Μετά κατεβήκαμε όλοι μαζί στο κέντρο, για να πάμε στο Dublin Inn, μια ιρλανδική παμπ, όπου κάθε Δευτέρα έχει καραόκε! Δυο χρόνια τώρα προσπαθούσαμε με τους φίλους μου να πάμε σε μαγαζί με καραόκε, αλλά μάταια. Χθες είχα επιτέλους την ευκαιρία όχι μόνο να παρακολουθήσω, αλλά και να τραγουδήσω! Μαζί με 2 άλλα κορίτσια τραγουδήσαμε το "Save tonight" των Eagle Eye Cherries. Ήταν πολύ διασκεδαστικό! Μία η ώρα τελείωσε το καραόκε, αλλά ήταν πολύ αργά για να πάρουμε το μετρό. Έπρεπε να περιμένουμε μέχρι τις 4! Κατευθυνθήκαμε λοιπόν προς ένα από τα λίγα κλαμπ που ήταν ανοιχτά Δευτέρα, και εκεί χορέψαμε σε ρυθμούς ποπ και λάτιν. 

Μετά από αυτήν τη νύχτα και ενώ είχα το χρόνο να κοιμηθώ όσο ήθελα, αφού τα μαθήματα των γερμανικών έχουν πια τελειώσει, οι εργασίες που γίνονται στην εστία για την εγκατάσταση του ασύρματου ίντερνετ έκαναν τόσο θόρυβο το πρωί, που ήταν αδύνατο να κοιμηθώ. Σηκώθηκα λοιπόν, έφαγα το πρωινό μου, ετοιμάστηκα, πήρα το μετρό και κατευθύνθηκα προς το Café Moca, στο καφέ δηλαδή που δουλεύουν εδώ και λίγες μέρες η Weronika και η Zosia. Βέβαια σήμερα δούλευε μόνο η Weronika και μου ζήτησε να πάω να τη δω, αν ήθελα.

Πήγα λοιπόν και την είδα επί το έργο. Το καφέ είναι ένας πολύ όμορφος και σικάτος χώρος, με ωραία lounge μουσική. Παρήγγειλα ένα Latte Machiato, τον οποίο η Weronika έφτιαξε με τα χεράκια της - πολύ πετυχημένος. Κάθισα εκεί ένα δίωρο, ήπια τον καφέ μου, διάβασα το βιβλίο μου, μίλησα με τη Weronika, αλλά όχι για πολύ γιατί είχε πολλή δουλειά. Ο κόσμος ερχόταν, έπινε τον καφέ του και έφευγε. Καμία σχέση με την Ελλάδα, που όλοι παραγγέλνουμε ένα καφέ και καθόμαστε με τις ώρες! Αργότερα ήρθε και η Zosia. Καθίσαμε λίγο ακόμα στο καφέ και, μόλις τελείωσε η Weronika με τη δουλειά, κατευθυνθήκαμε με γοργό ρυθμό προς τη λέσχη για μεσημεριανό: η Weronika στεκόταν όρθια και δούλευε επί 7 ώρες και η Zosia δεν είχε προλάβει να φάει πρωινό, οπότε...

Ο cappuccino μου, φτιαγμένος απ' τα χεράκια της Zosia!

Αργότερα πρόλαβα να κοιμηθώ μόλις μια ώρα! Έπρεπε να πλύνω (πολλά!) ρούχα και το πρόγραμμα της ημέρας δεν τελειώνει εδώ. Το βλέπω εγώ το πράγμα: 6 μήνες στο Ανόβερο ύπνο σωστό δε θα μπορέσω να κάνω!