Πίσω στην Ελλάδα

Επέστρεψα, κι αυτήν τη φορά για τα καλά! Την Παρασκευή 4 Μαρτίου στις 6 το πρωί, αποχαιρέτησα το σπίτι, στο οποίο έμενα τους τελευταίους 6 μήνες, καθώς και τη συγκάτοικό μου Aida και τη φίλη μου Βερόνικα. Μπήκαμε με το Azad στο ταξί και κατευθυνθήκαμε προς το σταθμό των τρένων. Από κει πήραμε το τρένο για το αεροδρόμιο. Αφού έκανα check-in, είχα ακόμα μισή ώρα μπροστά μου μέχρι την ώρα επιβίβασης, για να μείνω με τον Azad. Εκείνο το πρωί, μέχρι την αναχώρησή μου, καθώς και το προηγούμενο βράδι ήταν από τις πιο δύσκολες ώρες της ζψής μου μέχρι τώρα. Το να αποχωριστώ το Erasmus, το Ανόβερο, τους φίλους μου, το σπίτι μου εκεί, δεν ήταν και τόσο οδυνηρό, γιατί σκεφτόμουν ότι τώρα γυρνάω στη Θεσσαλονίκη, στην οικογένειά μου, στους άλλους φίλους μου, γενικά στη ζωή μου εδώ, που την αγαπάω. Τον Azad όμως δε μπορούσα με τίποτα να αποχωριστώ. Πέρα από το γεγονός ότι τον αγαπάω και πέρασα τόσα μαζί του αυτούς τους τελευταίους μήνες, σκέφτομαι πόσο πιο οδυνηρό είναι για εκείνον, αφού αυτός παραμένει στο Ανόβερο, εκεί που εξελίχθηκε όλη η ιστορία μας, στο σπίτι μας, στο δωμάτιό του, που στο τέλος είχε γίνει και δικό μου. Επιπλέον, αντιμετωπίζει αυτές τις μέρες ένα σοβαρό πρόβλημα (όχι υγείας, ευτυχώς!) και η αναχώρησή μου κάνει την κατάσταση γι 'αυτόν ακόμα πιο ανυπόφορη. Μιλάμε συνέχεια στο skype, για μη νιώθουμε τόσο απομακρυσμένοι ο ένας από τον άλλον, αλλά και γιατί θέλω να τον στηρίξω σ' αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάει και να του δώσω κουράγιο. Ευτυχώς έχει τώρα να ασχοληθεί με την εξεταστική του και διαβάζει πολύ, άρα κρατάει και το μυαλό του απασχολημένο.

Κατα τ' άλλα η επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη με χαροποιεί. Η εμπειρία του Erasmus μου έμαθε πολλά και με άλλαξε. Τώρα λοιπόν έχω την ευκαιρία να αναδιαμορφώσω την καθημερινότητά μου, να σταματήσω κάποιες παλιές συνήθειες και αρχίσω καινούργιες. Επίσης, θα αρχίσω ξανά να πηγαίνω στη σχολή μου, όπου θέλω (και πρέπει) να επικεντρωθώ πολύ, να παρακολουθώ συνέχεια, να διαβάζω και γενικά να επαναεγκλιματιστώ μετά από μισό χρόνο απουσίας. Αρχίζω ξανά το τένις. Πρώτον, γιατί μου αρέσει πολύ και δεύτερον, γιατί θέλω να αθλούμαι. Στο Erasmus κατάφερα να αδυνατίσω λίγο - ένας Θεός ξέρει πώς!- και τώρα θέλω να κάνω μια προσπάθεια με αρκετή γυμναστική αλλά φυσικά και καλή διατροφή να αδυνατίσω παραπάνω. Πολλές φορές το είπα και ποτέ δεν το 'κανα. Ίσως αυτή τη φορά, που είναι διαφορετικές οι συνθήκες, να είναι και διαφορετικά τα αποτελέσματα.

Κοιτάω λοιπόν μπροστά και οργανώνω πάλι τη ζωή μου εδώ στη Θεσσαλονίκη. Ταυτόχρονα όμως δεν ξεχνάω ποτέ όλα όσα έζησα στο Ανόβερο, τους ανθρώπους και τα μέρη που γνώρισα, τις εμπειρίες που βίωσα. Κι αν ποτέ ξεχάσω κάτι, οι άπειρες φωτογραφίες που έβγαλα καθώς και οι καταγραφή των εμπειριών μου σ' αυτό το blog είναι εδώ για να μου τα θυμίζουν...