Είναι θέμα τύχης...

Μερικές φορές νιώθω αχάριστη όταν κάποιες μικροσκοπικές ατυχίες ή ανησυχίες μου ρίχνουν τη διάθεση. Ειδικά όταν γνωρίζω ανθρώπους που αντιμετώπισαν τεράστιες ατυχίες που δεν ήταν στο χέρι τους να διορθώσουν ή να αποτρέψουν. Τι μπορώ να ζητήσω εγώ παραπάνω? Η μοίρα ή ο Θεός, όπως θέλετε ονομάστε το, μου προσέφεραν μια όμορφη και ισορροπημένη οικογένεια, με την οικονομική ευχέρεια να μου προσφέρει όλα όσα ζητήσω - δε μιλάω φυσικά για υπερβολές, μιλάω για σχολεία, ρούχα, ταξίδια, γενικά μια καλή ζωή. Επίσης είχα την ευκαιρία να γνωρίσω πολλούς ανθρώπους, περισσότερο ή λιγότερο αξιόλογους. Από κει και πέρα ήταν στο χέρι μου να επιλέξω εκείνους που θα έκανα φίλους μου. Κατά τ' άλλα, ήμουν αρκετά τυχερή, ώστε να μη γνωρίσω μεγάλες δυστυχίες στη ζωή μου. Τι άλλο να πω? Α! εντάξει, και από εμφάνιση δεν παραπονιέμαι! Όχι ότι δεν έχω τις ανασφάλειές μου, όπως όλοι άλλωστε...

Αυτή ακριβώς η καλοτυχία πιστεύω ότι φταίει και για τον τρόπο που αντιμετωπίζω όσα μου συμβαίνουν. Είμαι της άποψης ότι, όσο πιο καλομαθημένος είναι ο άνθρωπος στη ζωή του, όσο πιο τυχερός έχει σταθεί, τόσο πιο πολύ τον επηρεάζουν τα μικρά άσχημα πράγματα. Ίσως λοιπόν η συμπεριφορά μου να είναι απλά ανθρώπινη, αλλά θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι αναπόφευκτη. Δηλαδή ότι μπορώ να μάθω τον εαυτό μου να μπλοκάρει αυτά τα μικρά πράγματα, να τα αποτρέψει από το να μολύνουν την ηρεμία του μυαλού μου.

Αυτές ήταν λοιπόν οι σκέψεις μου, καθώς άκουσα πρόσφατα κάτι δυσάρεστο και αναλογίστηκα, κατά πόσο είμαι ευγνώμων για την τύχη και την ξεγνοιασιά μου. Δεν είμαι ιδιαίτερα θρησκόληπτη ούτε πιστεύω και πολύ στο πεπρωμένο. Νιώθω παρ' όλα αυτά ότι κάποια δύναμη σ΄αυτόν τον κόσμο τιμωρεί ή ανταμείβει τους ανθρώπους, όχι μόνο ανάλογα με τα σωστά ή τα λάθη τους, αλλά και ανάλογα με το πώς αξιολογούν την τύχη τους. Θα μου πείτε, "ακούγεσαι σαν θεοφοβούμενη, σαν να προσαρμόζεις τη ζωή σου με το φόβο μιας τιμωρίας". Ίσως. Απλά πιστεύω ότι Κάτι φροντίζει να υπάρχει ισορροπία στον κόσμο, να παίρνει ο καθένας ο,τι δίνει, στον εαυτό του και στους άλλους.