6 και σήμερα λοιπόν! Το επόμενο Σάββατο τέτοια ώρα θα βρίσκομαι στο Ανόβερο και κατά πάσα πιθανότητα θα τακτοποιούμαι στο δωμάτιό μου. Σήμερα η buddy μου, η Alex, η κοπέλα δηλαδή που θα με "παραλάβει" από το αεροδρόμιο και θα με βοηθήσει με όποια προβλήματα συναντήσω στο καινούργιο μέρος, μου έστειλε ένα mail. Με διαβεβαίωσε ότι θα έρθει στο αεροδρόμιο. Επίσης με ρώτησε αν είμαι ενθουσιασμένη για το ταξίδι μου. Πώς να μην είμαι? Ναι μεν μιλάμε για 6 μήνες μακριά από το σπίτι μου, τους φίλους μου, την οικογένειά μου, τη μητρική μου γλώσσα. Όμως θα είναι και η πρώτη φορά που θα μείνω μόνη μου, πόσο μάλλον στο εξωτερικό, και αυτό μου είναι αρκετό για να περιμένω με αγωνία την αναχώρησή μου, πλάθοντας διάφορα σενάρια και εικόνες στο μυαλό μου για τις στιγμές μου εκεί!
Η Alex μου ανέφερε επίσης ότι μια φίλη της θα πάει στο Εδιμβούργο και ότι είναι λυπηρό να τη βλέπει να μαζεύει τα πράγματά της. Το διαβάζω και σκέφτομαι τις φίλες μου, που μου λένε ότι θα τους λείψω τώρα που θα φύγω. Υποθέτω ότι εκείνη η κοπέλα έχει τα ίδια ανάμεικτα συναισθήματα με μένα, απ' τη μια που αφήνει τους φίλους της και τον τόπο της, και απ' την άλλη που φεύγει για νέες εμπειρίες.
Τέλος, η Alex μου είπε ότι τη μέρα που φτάσω θα γίνει ένα πάρτι για μια φίλη της, που θα συζήσει με το "φίλο" της σε καινούργιο διαμέρισμα, και με προσκάλεσε να πάω κι εγώ εφόσον δε θα είμαι κουρασμένη. Συγκινήθηκα. Τόσο από την κίνηση της Alex όσο και από το γεγονός ότι την πρώτη μου μέρα θα έχω την ευκαιρία να γνωρίσω νέους ανθρώπους και να αρχίσω ήδη να εγκλιματίζομαι στο νέο μου περιβάλλον! Περιέργως, ενώ ως επί το πλείστον έχω το άγχος στο τσεπάκι μου, αυτή τη φορά αδυνατώ να αγχωθώ για το μέλλον. Ο προβληματισμός για τα μαθήματα του εκεί πανεπιστημίου, οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσω με τη γλώσσα, δε με αγγίζουν ακόμα. Όλη η αγωνία που έχω είναι αποκλειστικά ευχάριστη και άκρως απολαυστική!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου