2 μήνες και κάτι

Αυτοί οι 2 μήνες και κάτι μου φαίνονται αιώνας! Έχω ζήσει ήδη τόσα πολλά εδώ και αισθάνομαι το μέρος πια τόσο οικείο, που είναι σα να έμενα πάντα εδώ. Γι 'αυτό ίσως δε γράφω πια τόσο συχνά στο blog μου. Στην αρχή, όλες αυτές οι νέες εικόνες και εμπειρίες με ξάφνιασαν, ήθελα να τα καταγράψω όλα! Ειδικά από τότε που άρχισε η σχολή, η ζωή μου έχει μπει σε μια ρουτίνα (σπίτι, σχολή, λέσχη, σπίτι), και σίγουρα αυτό επηρεάζει τον ενθουσιασμό μου για την εμπειρία αυτή - για το Erasmus μιλάω πάντα, ξέρετε. Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι αυτό τον καιρό δεν κάνω τίποτα άλλο από το να πηγαίνω στη σχολή:

Όπως είχα γράψει πριν λίγο καιρό, άρχισα να κάνω τραμπολίνο! Ήδη έχω πάει 3 φορές και έχω μάθει να κάνω διάφορα πράγματα. Το κακό είναι ότι μερικές φορές αγχώνομαι καθώς ανεβαίνω στο τραμπολίνο και αυτό δεν είναι καλό, γιατί εκείνη τη στιγμή θα πρέπει να είμαι συγκεντρωμένη και να σφίγγω όλους τους μύς, προκειμένου να μην πέσω άτσαλα στο τραμπολίνο και τραυματιστώ! Πάντως,  αυτό που κατάλαβα είναι ότι, για να καταφέρει κανείς πολλά στα τραμπολίνο, πρέπει να το διασκεδάζει και να έχει τη θέληση να μάθει όλα αυτά τα απίστευτα κόλπα που κάνουν οι εκπειδευτές μας!

Ξεκίνησα ΚΑΙ squash! Κανονικά θα πήγαινε η φίλη μου η Zosia, αφού εκείνη είχε δηλωθεί κι εγώ όχι, αλλά επειδή τελικά δουλεύει τις Τρίτες, μου έδωσε τη θέση της. Ήδη έχω πάει 2 φορές και μ' αρέσει πολύ! Κι ενώ νόμιζα ότι θα ήταν παρόμοιο με το τέννις...καμία σχέση! Άλλες λαβές, άλλη τεχνική, άλλες ταχύτητες. Εντάξει, που και που βοηθάνε και  οι γνώσεις από το τέννις, αλλά υπάρχουν και φορές που με μπερδεύουν χειρότερα! Παντώς το squash είναι πολύ διασκεδαστικό...και πολύ εξαντλητικό!

Χθες συμμετείχα σε ένα "περσικό βράδι". Για να σας εξηγήσω: Οργανώθηκε στην εστία μια συγκέντρωση από άτομα που ενδιαφέρονταν να μαγειρέψουν και να φάνε μαζί παραδοσιακό φαγητό από το Ιράν. Η συγκάτοικός μου, η Aida, που είναι από το Ιράν, αγόρασε τα υλικά και μας έδωσε τις οδηγίες για να ετοιμάσουμε το φαγητό. Όλοι έκαναν από κάτι: κάποιοι έκοψαν τα λαχανικά (π.χ. εγώ, που δεν είμαι και του μαγειρέματος), κάποιοι μαγείρεψαν το κρέας κλπ. Κάποια από τα συστατικά που χρησιμοποιήσαμε ήταν ρύζι μπασμάτι, πατάτες, μελιτζάνες, κρεμμύδια, κους κους και κρέας χοιρινό.

Στο τέλος καθήσαμε και φάγαμε όλοι μαζί. Το φαγητό μου άρεσε, δε με ξετρέλανε βέβαια. Γενικά περάσαμε καλά ετοιμάζοντας το φαγητό όλοι μαζί. Ήταν επίσης πολύ θετικό το γεγονός ότι, αν και λίγοι, είμασταν εκεί παιδιά από Ελλάδα, Ιράν, Ουζμπεκιστάν, Γερμανία, Αλβανία και Τουρκία, δηλαδή μια πολυπολιτισμική παρέα! 

Το καλύτερο αυτής της περιόδου το άφησα για το τέλος, αλλά δεν πρόκειται να πω πολλά γι' αυτό, γιατί είναι αρκετά προσωπικό θέμα. Θα πω μόνο ότι στάθηκα πολλή τυχερή, ώστε να γνωρίσω εδώ κάποιον, με τον οποίο ήρθα πολύ κοντά και περνάω πολύ όμορφα! Ήδη νιώθω ότι αυτό το Erasmus μου έφερε πιο πολλές εμπειρίες, αλλά και πιο πολλά συναισθήματα απ' ότι περίμενα να ζήσω εδώ.  Γι' αυτό νιώθω και πολύ τυχερή, γιατί όλα μοιάζουν να έιναι σχεδιασμένα από πριν. Μια σειρά από γεγονότα με οδήγησαν στη θέση που βρίσκομαι τώρα. Αν έλειπε κάποιο από αυτά τα γεγονότα, τα πράγματα θα ήταν ίσως τελείως διαφορετικά για μένα. Η φίλη μου που έκανε Erasmus, η επίδραση που είχε αυτό στη δική μου απόφαση, η τύχη να με επιλέξουν για το Ανόβερο, η τύχη να έρθε εγώ (και λίγο αργότερα εκείνος!) σ'  αυτήν την εστία...και ακολούθησαν κι άλλα γεγονότα, που ήταν τόσο πιθανό απλά να μη συμβούν! Όμως συνέβησαν και δε μετανιώνω για κανένα απ' αυτά, ακόμα και για τα δυσάρεστα. Γιατί αυτά τα υπέροχα συναισθήματα που έχω σήμερα δε θα μου δίνονταν αλλιώς...