New York (3η μέρα): μέρα αλα ελληνικά

Εκείνη ήταν η μέρα που θα μας αναλάμβανε ο ξεναγός μας για πρώτη φορά. Έπρεπε να φύγουμε με το λεωφορείο στις 9, οπότε είχαμε ξυπνήσει ήδη κατά τις 7μιση (με το ζόρι!). Είχε πάει 9 παρά 5, βγήκαμε από το δωμάτιο και καλέσαμε το ασανσέρ. Τίποτα. Ήμασταν επί ένα τέταρτο στημένοι μπροστά του με τον εκνευρισμό μας να κορυφώνεται! Οι φίλες μου βαρέθηκαν και αποφάσισαν να δοκιμάσουν τις αντοχές τους με τις σκάλες. Εγώ δεν ήθελα ούτε να το σκέφτομαι να κατέβω 17 ορόφους και περίμενα το ασανσέρ που μετά από λίγο μου έκανε τη χάρη και σταμάτησε στον όροφό μου.

Η πρόβλεψη της ημέρας ήταν βροχή, αλλά ο καιρός μας έκανε τη χάρη και παρέμεινε απλά συννεφιασμένος. Η πρώτη μας στάση ήταν το Grand Central Terminal, ο κεντρικός σταθμός τρένων της πόλης. Άθελά μου όπου κι αν πηγαίναμε συσχέτιζα τα μέρη με ταινίες που έχω δει, αφού η Νέα Υόρκη έχει αποτελέσει σκηνικό άπειρων ταινιών! Έτσι και στο σταθμό, μπαίνοντας και αντικρίζοντας τη μεγάλη κεντρική αίθουσα με τις σκάλες δεξιά και αριστερά, τα γκισέ στη μέση με το ρολόι από πάνω, μου ήρθε στο μυαλό η σκηνή από τη "Μαγαδασκάρη", που τα ζώα μπαίνουν στο σταθμό, με αποκορύφωμα τη στιγμή που η καμηλοπάρδαλη, ο Melman, συγκρούεται με το ρολόι και του μένει στο κεφάλι! Χαχαχα!!

Αυτό που πιστεύω ότι έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση σε όλους στο σταθμό ήταν ένα σημείο στο σταθμό όπου διασταυρώνονταν δυο διάδρομοι, που οδηγούσαν είτε στην έξοδο είτε σε διάφορα σημεία του σταθμού. Αυτή η διασταύρωση λοιπόν, ας πούμε στο σχήμα ενός τετράγωνου χώρου, είχε μια καμπύλη οροφή. Οι 4 πλευρές της οροφής ήταν επίσης καμπύλες. Αν καθόταν κανείς στη μια γωνία του χώρου και κάποιος στη γωνία διαγώνια της πρώτης, συνέβαινε κάτι φοβερό: αν κοιτώντας προς τον τοίχο της γωνίας μου έλεγα κάτι, ακόμα και χαμηλόφωνα, αυτό που στεκόταν στην άλλη γωνία, άκουγε πεντακάθαρα αυτό που έλεγα! Το σχήμα της οροφής δημιουργούσε αυτό το ιδιαίτερο φαινόμενο ακουστικής. Ο ήχος φαινόταν να έρχεται από την ίδια την οροφή, σαν να μετέφεραν οι καμπύλες της τον ήχο!

Ιδού η οροφή και η μια γωνία του χώρου

Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το World Trade Center. Αυτή τη στιγμή, στην περιοχή όπου στέκονταν τότε τα 2 ψηλότερα κτίρια στον κόσμο, οι Δίδυμοι Πύργοι, υπάρχει ένα μνημείο και γύρω απ' αυτό χτίζονται τα νέα κτίρια του WTC, 3 από τα οποία θα είναι ουρανοξύστες και αν κατάλαβα καλά, ακόμα ψηλότερα από τους Πύργους. Στο μνημείο (και μουσείο) δε μπήκαμε γιατί έπρεπε να κάνουμε πρώτα μια ηλεκτρονική αίτηση και δεν ξέρω τι άλλο, και δε μπήκαμε στον κόπο. Μπήκαμε στο World Financial Center και ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο απ' όπου είχαμε θέα του μνημείου και των υπό κατασκευή κτιρίων.

One World Trade Center

Περάσαμε πάνω από το δρόμο μέσα από ένα διάδρομο που λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα στα 2 τμήματα του κτιρίου. Μετά από λίγο βρεθήκαμε στο Winter Garden με τους τεράστιους φοίνικες και τη θέα στον ποταμό Hudson μέσα από μια μεγάλη πρόσοψη από τζάμι.

Ήταν 25 Μαρτίου και η 5η Λεωφόρος είχε αδειάσει από αυτοκίνητα, είχαν μπει μπάρες δεξιά κι αριστερά του δρόμου και είχαν στηθεί κάποιες εξέδρες από τη μεριά του Central Park.  Στους δρόμους κάθετα στη λεωφόρο περίμεναν στολισμένα άρματα σε άσπρα και μπλε χρώματα. Μετά τις 12 άρχισε να μαζεύεται κι ο κόσμος. Έλληνες ομογενείς που είχαν έρθει είτε για να συμμετέχουν στην παρέλαση είτε για να παρακολουθήσουν. Ήμασταν κι εμείς εκεί...και όχι για να παρακολουθήσουμε! Ένας καθηγητής που μας συνόδευε στην εκδρομή, είχε συνεννοηθεί με τους αρμόδιους στη Νέα Υόρκη για να συμμετάσχουμε στην παρέλαση ως φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μάλιστα το πανεπιστήμιο μας διέθεσε μπλούζες, καπέλα και κονκάρδες για να παρελάσουμε φορώντας τα!

Περάσανε 2 ώρες που περιμέναμε για να ξεκινήσει η παρέλαση. Όπως μάθαμε αργότερα, ο λόγος της καθυστέρησης ήταν ότι ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης άργησε να φτάσει. Όταν πια αρχίσαμε να παρελαύνουμε, αντικρίσαμε δεξιά κι αριστερά πίσω από τις μπάρες πλήθη ανθρώπων, κυρίως Ελλήνων ομογενών, να μας χειροκροτούν και να μας χαιρετάνε με πραγματικό ενθουσιασμό! Νομίζω νιώσαμε όλοι μια συγκίνηση από αυτήν την ανταπόκριση και την υποδοχή του κόσμου. Του χαιρετούσαμε κι εμείς και χαμογελούσαμε.

Μετά την παρέλαση πήραμε επιτέλους κάτι να φάμε, πίτσα στο χέρι για την ακρίβεια, και μαζί με κάποια κορίτσια πήραμε το μετρό για την Times Square. Κάναμε μια βόλτα, μπήκαμε σε κάνα δυο μαγαζιά για να χαζέψουμε και μετά γυρίσαμε στο ξενοδοχείο. 

Το βράδυ μας είχαν καλέσει οι ομογενείς σε ένα κέντρο εκδηλώσεων στην Αστόρια, λόγω της παρουσίας μας στη Νέα Υόρκη και στην παρέλαση. Πήραμε ξανά το μετρό, το οποίο όμως κάποια στιγμή ανέβηκε στην επιφάνεια, και μπορούσαμε να θαυμάσουμε τη θέα του Manhattan καθώς έδυε ο ήλιος. Στον τερματικό σταθμό στην Αστόρια σταθήκαμε λίγο να θαυμάσουμε τα όμορφα χρώματα του ουρανού και της πόλης καθώς και τη θέα της γέφυρας Robert F. Kennedy.

Δεν είδαμε πολλά από την Αστόρια. Κοντά στο σταθμό παρατηρήσαμε ένα "Ζαχαροπλαστείον"- ακριβώς αυτό έλεγε η πινακίδα του μαγαζιού- και ακούσαμε απ' έξω ελληνικές φωνές. Στο χώρο που μας είχανε καλέσει ήταν το ελληνικό στοιχείο 100% κυρίαρχο. Όλοι γύρω μας Έλληνες, εικόνες Ελλήνων αγωνιστών στους τοίχους, ελληνικά τραγούδια, παλιά και καινούργια, από τα ηχεία. Το πρόγραμμα της βραδιάς περιείχε λόγους από επιφανείς ανθρώπους της εκεί ελληνικής κοινωνίας, απονομές διάφορων τιμητικών πλακετών, και φαγητό και ποτό καθ' όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Καθίσαμε δυο ώρες εκεί, μέχρι που κρίναμε ότι δεν είχε ενδιαφέρον για μας να μείνουμε παραπάνω, και ότι είχε έρθει η ώρα να πάμε κάπου να διασκεδάσουμε. Μια φίλη μας, που είχε συγγενείς και γνωστούς εκεί, μας οδήγησε σε ένα ελληνικό κλαμπ, το Caprice! Από μέσα ακούγονταν ελληνικά τραγούδια και γινόταν χαμός από κόσμο. Πάνω από το μπαρ υπήρχαν 3 φωτιστικά, από αυτά που κρέμονται από αλυσίδες και έχουν στην άκρη μια γυάλινη μπάλα. Έτσι λοιπόν, ο μπάρμαν έπιανε κάθε 10 λεπτά τις μπάλες και τις έσπρωχνε, κάνοντας τες να πάρουν μια έντονη κυκλική φορά για να κάνουν εφέ! Δεν ξέρω αν ήμουν η μόνη εκεί μέσα που αναρωτιόταν πόσο θα άντεχαν αυτές οι αλυσίδες που κρατούσαν τα φωτιστικά, και αν έσπαζαν, σε ποιανού το κεφάλι θα έπεφταν!! Τέλος πάντων, γενικά περάσαμε πολύ καλά εκεί και οι λάμπες δε μας ήρθαν στο κεφάλι! Ήπιαμε χορέψαμε όλων των ειδών τα τραγούδια, ξένα και ελληνικά - τα οποία έπιαναν και τη δεκαετία του '90! - και χαζεύαμε που και που τον ωραίο, γυμνασμένο, Έλληνα μπαρμαν! Χαχα!