Africa

Αν με ρωτήσετε, ποιο είναι το αγαπημένο μου χόμπι, θα σας πω τα ταξίδια. Βέβαια, δεν είναι ένα χόμπι που μπορείς να κάνεις κάθε μέρα ή για μεγάλο διάστημα. Παρ' όλα αυτά είναι αυτό που ευχαριστιέμαι να κάνω περισσότερο στον ελεύθερο χρόνο των διακοπών μου!

Πέρσι πήγα στην Τυνησία για 4 μέρες. Δεν είχαμε σχεδιάσει από την αρχή να πάμε εκεί. Εμείς (δηλαδή η οικογένειά μου) σκοπεύαμε να πάμε στο Άμστερνταμ, αλλά αφού σε ένα πρακτορείο μας είπαν ότι τα γκρουπ τους ήταν ήδη γεμάτα, μας πρότειναν την Τυνησία. Χωρίς να πολυλογώ λοιπόν, το αποφασίσαμε και κάναμε το πρώτο ταξίδι μας σε μια καινούργια ήπειρο...

Ένα κολοσσαίο στην Τυνησία

Το ταξίδι αυτό ήταν σίγουρα από τα καλύτερα που έχω κάνει, κυρίως από άποψη πρωτοτυπίας. Μια ώρα μακριά με το αεροπλάνο φτάνει κανείς σε μια άλλη ήπειρο με έναν πολύ διαφορετικό πολιτισμό! Τι να πρωτοθυμηθώ?

Sidi Bousaid: τα χρώματά της θυμίζουν Μύκονο!

Τα σπίτια: πάρα πολλά σπίτια ήταν μισοτελειωμένα. Εννοώ ότι φαινόντουσαν τα τούβλα, δεν είχαν μπει παράθυρα κλπ. και παρ' όλα αυτά κατοικούνταν! Σ' αυτό έφταιγε ή η έλλειψη χρημάτων για την ολοκλήρωσή τους ή το γεγονός ότι μόλις ολοκληρώνονταν τα σπίτια, οι άνθρωποι θα έπρεπε να αρχίσουν να πληρώνουν φόρους γι' αυτά. Το αστείο ήταν ότι από κανένα σπίτι δεν έλειπε το "πιάτο" - ναι, εννοώ το δορυφορικό! Βέπετε οι γυναίκες εκεί μένουν συνέχεια μέσα στο σπίτι και θέλουν συντροφιά και απασχόληση. (Σημείωση: χωρίς τη δορυφορική θα "έπιαναν" μόνο 1-2 δορυφορικά κανάλια)

Η θρησκεία: Ο ξεναγός μας, ένας τύπος φοβερός και πλακατζής, ο Απντούλ, μας είπε πολλά για τη θρησκεία τους, το Κοράνι, τη σημερινή κατάσταση, τη θέση των γυναικών. Παρ' όλο που δεν με τρέλαιναν ποτέ οι πληροφορίες που αφορούν τη θρησκεία και την ιστορία διάφορων τόπων, όσα άκουσα τότε για την Τυνησία μου φάνηκαν πολύ ενδιαφέροντα.

Οι καμήλες: όχι απλά τις είδαμε, αλλά τις καβαλήσαμε κιόλας. Με περηφάνια σας λέω, ότι ήμουν η πρώτη του γκρουπ που ανέβηκε σε καμήλα, κάνοντας παράλληλα και demonstration (με τη βοήθεια του Αμπντούλ φυσικά)! Προχωρήσαμε όλοι μαζί πάνω στις καμήλες μέσα στην έρημο, καθώς ο ήλιος έδυε πίσω από μια συστάδα από φοίνικες., δημιουργώντας μακρόστενες σκιές από τις καμήλες μας. Κάποια στιγμή κατεβήκαμε για να κάνουμε μια τάση, πριν γυρίσουμε πάλι πίσω. Το ανέβασμα και το κατέβασμα από την καμήλα είναι λίγο απότομο αλλά η διαδρομή, παρ' όλο το ανεβοκατέβασμά μας από το περπάτημα της καμήλας, ήταν αρκετά ήρεμη. A! Σας είπα ότι καθώς καβαλούσαμε, φορούσαμε κελεμπία και μαντήλα?!

Το σαφάρι: με τζιπ ανεβήκαμε πρώτα για λίγο τον Άτλαντα από ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Αργότερα μπήκαμε στην έρημο, όπου ζήσαμε τρελό ταρακούνημα! Φτάσαμε μέχρι τα σκηνικά του Star Wars που είχαν στηθεί μέσα στην έρημο. Εκεί κάναμε στάση, βγάλαμε φωτογραφίες και μαζέψαμε πανέμορφη χρυσή άμμο, για να τη φέρουμε πίσω μαζί μας.

Τα παζάρια: Οι πωλητές και οι μαγαζάτορες κάνουν πολύ παζάρι! Προσπαθούν πρώτα να σε προσεγγίσουν προσπαθώντας να μάθουν από πού είσαι. Ξέρουν σίγουρα κάποιες λέξεις από κάθε γλώσσα και σου τις αραδιάσουν για να σε εντυπωσιάσουν. Αν δεν πλησιάσεις το εμπόρευμα, είναι πολύ πιθανό να αρχίσουν να κατεβάζουν τις τιμές τους, για να σε δελεάσουν. Αν πλησιάσεις, είναι πια στο χέρι σου να κάνεις παζάρι, για να αγοράσεις κάτι στη χαμηλότερη δυνατή τιμή.

Αυτά ήταν κάποια στιγμιότυπα του ταξιδιού μου. Μας άρεσε τόσο η Τυνησία, που σκεφτόμαστε ήδη να ξαναεπισκεφτούμε την Αφρική, ίσως σε ένα χρόνο. Αυτή τη φορά λέμε να πάμε Μαρόκο και κυρίως στην πρωτεύουσα, το Μαρακές! Διάβασα λίγο για το Μαρακές στο Lonely Planet και χάζεψα τις φωτογραφίες με τα φαγητά, τους ανθρώπους και τα τοπία. Ορίστε μια πρώτη γεύση από Μαρόκο: