Και πάλι κοντά σας!

Έχει περάσει πάνω από μια βδομάδα από τότε που έγραψα τελευταία φορά – πολύς καιρός για τα δεδομένα μου. Ήταν σίγουρα μια πολύ συναρπαστική περίοδος, απλά δε βρήκα το χρόνο και τον τρόπο να γράψω αυτά που ήθελα. Τον τρόπο ακόμη τον ψάχνω. Απλά δεν λέγονται όλα...

Εδώ που είμαι, μακριά από κάθε τι οικείο, όπως οικογένεια, φίλους, γνωστά μέρη, νιώθω πρωτόγνωρα ελεύθερη, ελεύθερη να δοκιμάσω νέα πράγματα, παρακινούμενη από τους φίλους μου εδώ ή απλά από τις εκάστοτε συνθήκες. Φυσικά δε διατίθεμαι να ξεφύγω από οποιαδήποτε λογικά όρια, προκειμένου να εκμεταλλευτώ όσο μπορώ την παραμονή μου εδώ. Έχω πάντα τις αντιλήψεις και τις αρχές μου. Παρ’ όλα αυτά ξέρω ότι μπορώ πάντα να αναθεωρήσω κάποια πράγματα, επιλέγοντας από όλα αυτά που ζω αυτά που θέλω να κρατήσω.

Κατά κύριο λόγο, αυτόν τον καιρό γνωρίζω συνέχεια καινούργιους ανθρώπους και μαθαίνω καλύτερα τους παλιούς. Είναι απίστευτο το πόσο μπορεί να ανοίξει τους ορίζοντες κάποιου αυτή η εμπειρία (το Erasmus εννοώ φυσικά). Τις εμπειρίες που έζησα εδώ αυτές τις 4 εβδομάδες δε θα τις ζούσα στη Θεσσαλονίκη μέσα σε ένα χρόνο, πιστεύω. Ίσως γι’ αυτό να νιώθω ότι μένω εδώ πολύ καιρό. Δεν έχει να κάνει μόνο με το γεγονός ότι συνήθισα την περιοχή ή τη γλώσσα, αλλά κυρίως ότι νιώθω τον τόπο αυτό οικείο λόγω των ήδη αρκετών εμπειριών μου: οι άνθρωποι, τα πάρτι, οι εκδρομές, οι συζητήσεις, τα μαθήματα, οι εργασίες, η πρώτη μου επαφή με το νοικοκυριό (!), το τρέξιμο, οι βόλτες. Όλα αυτά, που μπορεί να μην είναι πάντα συναρπαστικά, άλλα σίγουρα σε ένα νέο τόπο μοιάζουν διαφορετικά.